دو دو تا هفت تا

نوشته: در مسلخِ عشق جز نكو را نكشند/ روبه‌صفتان زشت‌خو را نكشند/ گر عاشقِ صادقی ز مردن نهراس/ مردار بوَد هر آن كه او را نكشند. «نهراس» را چنان دل‌فريب نوشته كه می‌ميری. در همان فاصله‌ی كوتاهِ «ن» تا «هـ» و تا «ر»، خدا می‌داند چند بار روح و جسمِ قلم از هم جدا شده و مسير را در عينِ پيوستگی، پلّه‌پلّه كرده؛ كم‌رنگ و پررنگ كرده. انگار پازل است اين تكّه.

اين روزها طوری شده كه افسردگی گاهی می‌رود و گاهی برمی‌گردد. البته بيشتر برمی‌گردد تا برود؛ يا شايد بيشتر اصلاً نمی‌رود كه بخواهد برگردد، يا اگر برود به طرفه‌العينی برمی‌گردد. آدم كه در كار ِ انكارِ افسردگی‌اش نيست، هستی سبك‌تر است. «مرهم»ِ درد، نوشته‌ای ناديدنی از آب‌‌ليمو بر كاغذِ كاهی‌ست، و زمانی مرئی می‌شود كه با شعله‌ی «پذيرش» گداخته‌ شود. اين‌طوری اقلاً سرِ آدم بی‌خود تكان‌تكان نمی‌خورد.

قرار بود ننویسم. گفته بودم نمی نویسم، می خواستم تکلیفِ خیلی چیزها را برای خودم روشن کنم. ولی حیف، حیف که وقتی این واژه ها در ذهنم می رقصند نمی توانم ننویسم. که اگر ننویسم دیوانه می شوم. دیوانه تر از چیزی که هستم/ بودم. حالا دارم فکر می کنم به جمله ی آقای ی.الف. ! راست می گفت. تکلیف ِ بعضی چیزها روشن شدنی نیست و حکایت ِ این شک ِ من، این تردید، این دو دلی ِ آزار دهنده ی کشنده، چنان تاریک است که روشن شدنی در کارش نیست... که کاش بود...که کاش حالا که می دانم نیست می توانستم بی خیالش شوم. می توانستم دورش بریزم و فراموشش کنم...

نتوانستم ننویسم...