خواب

می‌گفت: «آدم‌ها به زبانی خواب می‌بینند که خوب به آن زبان تسلط داشته باشند.» و در مورد من می‌گفت: «کسی که به سه زبان نامسلط است و حتی یک زبان را هم بلد نیست.» و این یعنی زبانِ تکلمِ خواب‌های من به اشاره‌های چشم‌های کسی بسته است که همیشه اغراق می‌کند در مفاهیمی که نمی شناسد و من صدای هیچ‌کس را در خواب نمی‌شنوم. او دیگر نیست که ببیند حالا هنوز به همان سه زبان نامسلط هستم و هنوز هم حتی یک زبان را بلد نیستم و خیلی وقت ها خواب های بی صدا می بینم...

این روزها اتفاقاتِ دیگری هم می‌افتد. مثلا این‌که منتظر یک نشانه‌ام، یا یک بادکنکِ قرمز. منتظرِ صدای کسی که سکوت کرده است. من منتظرِ خودم هستم و می‌بینم که جهان منتظرِ انتظارِ من است و هر روز با زبانی که همیشه خوب بلد بوده‌ام به هم زل می‌زنیم و او منتظر می‌ماند که من انتظارم را تمام کنم و من باز فکر می‌کنم به چیزهایی که در این زبان بی‌اسم مانده‌است و اینکه:

 

زمانِ زیادی نمانده‌است. کسی نمی‌خواهد حرفی بزند؟

 

پ.ن. این روزها خوبم بعد از مدت ها، پر از انرژی. دلیلش هم ریاضیات است و در گیری های آن طرفی. به هر حال این ها را گفتم که نوشتنم همیشه خلاصه نشده باشد در غر غر و آیه ی یاس خواندن!