خوشبینانه!
تنها زمانی که همه ی لیوانهای نیمه پر ِ دنیا کنار ِ هم باشند می شود فهمید که آب چقدر کم بوده...
آیا خواب مرا ندیدی؟
- چند ماه دیگر میشود ده سال که اینجا و نوشتههایش هست. گاهی آدمها میآیند و سرمیزنند به پستهای خیلی قدیمی و بهانه میشوند که من هم بخوانمشان از نو و ببینم که گاهی چه خوب و دقیق نوشتهام از احوالی. گاهی فکر کنم چه توفیر کرده موضعم راجع به فلان موضوع. و بیشتر و کلیتر اما فکر کنم که توی این سالها٬ چه قدر از لبههای احتیاط و زیست و رفتار و کردارِ مطمین و برنامهریزی شده٬ دور شدهام به سمتِ تجربهگری. تغییری که توی اینسالها٫ مخصوصا دو سالِ اخیر٬ آنقدر نرم و یواش و بیگوشهي ظاهری و بیرونی اتفاق افتاد که خیلی از اطرافیان نزدیکم هم متوجهش نشدند. گاهی فکر میکنم که کاش از آن گوشههای درونی٬ از آن تیزیهای حالا نرم و صیقلخوردهی تجربههای جدید بیشتر نوشته بودم... - وسطِ بحث و حرفِ سرخوش راجع به روابطِ انسانی٬ برای دوستی در جفرافیای خیلی دور نوشتم که به زعمِ من «لاس زدن» و «جلوهگری» برای نوعِ بشر حیاتیست. براش نوشتم که من خوشبختانه دوتا رفیق دارم که می شود به بهانهی ترکِ دیوار٬ بی فکر و خیالِ اضافه٬ بابِ لاس را پیششان باز کرد و حرف زد و ناامید ...
دلمان می گیرد وقتی این گونه می نویسی ...
پاسخ دادنحذففی الواقع واقع بینانه!!!
پاسخ دادنحذفشاید خانوم!
پاسخ دادنحذفسبز همچون اعماق ویرانه های شهرم...
پاسخ دادنحذفمن با یاسر موافق
پاسخ دادنحذفپست قبلیت هم عالیه! باریکلا >:D<
آب کم جو، تشنگی آور به دست.
پاسخ دادنحذفمن بین یه لیوان پر، یه لیوان خالی، و یه لیوان نیمه پر، سومی رو انتخواب میکنم.
شاید اشکال در چیدن همه ی لیوان های خالی دنیا در کنار هم باشد. به قول آقامون: دوتا توسری مال یک سر نیست.
پاسخ دادنحذف