زبان ِ شیرین ِ پارسی ترش می شود، گاهی

می‌گوید بنویس. می‌نویسم تو. و نگاه می‌کنم که آن‌جا نشسته‌ای و حرف نمی‌زنی. می‌گوید بنویس. می‌نویسم من. و نگاه می‌کنی که این‌جا نشسته‌ام و دارم با بندِ کفش‌ام بازی می‌کنم. سایه‌ات را پاک می‌کنم تا رد ِ پات را دنبال کنم. انگشت می‌زنی روی چشم‌هام و من گریه‌ را فراموش می‌کنم.

پ.ن.

 مامان می گوید:

 فاطمه منطقی تر از این حرف هاست. خیلی منطقی تر از ما.

 و من فکر می کنم به پیچیدگی های زبان ِ فارسی. به اینکه این جا زمان ِ حال، آینده معنی می شود و خبری امری ست. من خوب می دانم که مامان می خواسته  بگوید:

فاطمه منطقی تر از این حرفها خواهد بود... فاطمه باید منطقی تر از این حرفها باشد...