سلام آقا!

کاری ندارم
آمده بودم که حرفی بگویم، جمله‌یی، شعری...
اما
مهم نیست
برمی‌گردم
اصلا هم نمی‌خواستم بگویم که دلم می‌خواهد برام یک بستنی بخرید، یا آن کتابی را که هیچ‌کس یاد اش نمی‌ماند برام بخرید، یا مثلا یگویم که دلم برایتان تنگ شده
کاری نداشتم
الکی آمده بودم
باور کنید

می دانید آقا!؟
نه! نمی دانید... آقا... نمی دانید

جهان فقط یک بُعد دارد، زمان.
و زمان دو حالت دارد: ماضی بعید و مستقبل بعید.

من، حال‌ام. بی هیچ محتوای ِ موضوعی.
شما، ماضی ِ بعید با صرفِ فعلِ ناقصی که تداومِ لکنت ِتعبیرهای من است.

خب آقا!
من می‌روم
شکستن درد دارد. گاهی کم، گاهی زیاد.  شکستن هیچ فایده‌یی ندارد، چون تکه تکه‌هات را هیچ‌وقت نمی‌توانی کنار هم بگذاری و برسی به جایی که بشود گفت عبرت گرفته‌ ایی. شکستن دلیل هم ندارد. سنگ است دیگر، می‌خورد: می‌شکننداند: می‌شکند.
کاری نداشتم آقا
الکی آمده بودم
باور کنید

دارم می روم،
شما کاری ندارید آقا؟


پ.ن. یک بخش گذاشته ام برای بازخوانی نوشته های قبلی. این چند روز دوستانی بودند که با علاقه از یادداشت های وبلاگ ِ قبلیم یاد کردند. دوستانی که قبلی ها را دوست تر داشتند انگار.

نظرات

  1. نغمه۱ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۱۸:۳۲

    سلام
    ممنون فاطمه:)
    خیلی چسبید ... خیلی خیلی:)

    پاسخ دادنحذف
  2. میم۲ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۶:۳۵

    من هم قبلیها رو بیشتر دوست داشتم. ولی به نظرم فاطمه ی پشj این جدیدها پخته تره. ایk فاطمه به قول دوستت کاف، دلچسب، خواستی و لذیذ است! ;)

    پاسخ دادنحذف
  3. فاطمه سیفان۲ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۹:۲۴

    :)) دلچسب و خواستنی و لذیذ؟ شما دیگه چرا! مگه من شکلاتم میم جانم؟! ;)

    نغمه جان، خواهش می کنم، حالا "بندِ کفش" رو هم برات می ذارم! :)

    پاسخ دادنحذف
  4. نون۲ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۱۲:۳۲

    رو راست با خود، باهوش و راحت جایگزین دلچسب، خواستنی و لذیذ

    پاسخ دادنحذف
  5. النازکرمی۲ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۱۹:۱۱

    مشتاق این بند کفش شدم! فرشته یه چیزایی می گفت! :))
    وبلاگ قبلیتو اینقدر کم خوندم که هیچی یادم نمیاد! اما این به اندازه ی کافی خوب و دل انگیز هست! خوبه خوبه! :)

    پاسخ دادنحذف
  6. اروندیها۳ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۶:۰۹

    درین ماضی بعید هم نظرم...مستقبل بعید که جای خود دارد...
    بفرموده بامداد:
    در نیست راه نیست
    نه نور و نه آفتاب
    مابیرون زمان ایستاده ایم
    با دشنه تلخی بر گرده هایمان
    هیچکس با هیچکس سخن نمیگوید
    که خاموشی به هزار زبان در سخن است...

    پاسخ دادنحذف
  7. -۳ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۹:۴۴

    ياران را چه گناه! كه كس را توان نباشد با او بستني خورد و روان از كف ندهد. چون در كف او موم است سنگ خارا

    پاسخ دادنحذف
  8. امید باقری۴ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۱۹:۰۴

    کاری نداشتم فقط دلم برای در و دیوار این جا تنگ شده بود.
    پ.ن را دوست داشتم.

    پاسخ دادنحذف

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

آیا خواب مرا ندیدی؟

- چند ماه دیگر می‌شود ده سال که این‌جا و نوشته‌هایش هست. گاهی آدم‌ها می‌آیند و سرمی‌زنند به پست‌های خیلی قدیمی و بهانه می‌شوند که من هم بخوانمشان از نو و ببینم که گاهی چه خوب و دقیق نوشته‌ام از احوالی. گاهی فکر کنم چه توفیر کرده موضعم راجع‌ به فلان موضوع. و بیشتر و کلی‌تر اما فکر کنم که توی‌ این‌ سال‌ها٬ چه قدر از لبه‌های احتیاط و زیست و رفتار و کردارِ‌ مطمین و برنامه‌ریزی شده٬ دور شده‌ام به سمتِ تجربه‌‌گری. تغییری که توی این‌سال‌ها٫ مخصوصا دو سالِ اخیر٬ آن‌قدر نرم و یواش و بی‌گوشه‌ي ظاهری و بیرونی اتفاق افتاد که خیلی از اطرافیان نزدیکم هم متوجه‌ش نشدند. گاهی فکر می‌کنم که کاش از آن گوشه‌های درونی٬ از آن تیزی‌های حالا نرم و صیقل‌خورده‌‌‌ی تجربه‌های جدید بیشتر نوشته بودم...  - وسطِ‌ بحث و حرفِ‌ سرخوش راجع به روابطِ‌ انسانی٬ برای دوستی در جفرافیای خیلی دور نوشتم که به زعمِ‌ من «لاس‌ زدن» و «جلوه‌گری» برای نوعِ  بشر حیاتی‌ست. براش نوشتم که من خوشبختانه دوتا رفیق دارم که می شود به بهانه‌ی ترکِ‌ دیوار٬ بی‌ فکر و خیالِ‌ اضافه٬ بابِ‌ لاس را پیششان باز کرد و حرف زد و ناامید ...
بیشتر بخوانيد

"ناگزیر انسانِ بی‌گریز"

 افتاده بودم به جانِ کمدها. کیسه‌‌ها را تندتند پر می‌کردم بی‌انکه لحظه‌ای دل بدهم به گوشواره‌‌ای٫ لباسی آبی و یا شاخه‌های خشکیده‌ی درختی سیاه و سفید روی یک ورق کاغذ. حواسم پیِ ‌آن عکس بود. عکسی که قلبم را زور کرده بود تند‌تر بزند. عکسی که دست‌ها و صدام را برای لحظه‌ای شُل و لرزان کرده بود.   مغزم٬ مغز سرکِشم را به کدام گوشه‌ی فکر برده بود؟ قلبم٫ قلبم را لای تیره-روشنِ  کدام احساسِ ندانسته٬ فراموش کرده٬ گیرانداخته بود؟  کدام پنجره‌ یا درِ غبار گرفته‌ای را توی ذهنم باز کرده بود؟ نشسته بودم وسطِ لشگر چیز‌هایی که قرار بود ترک کنم. چیزهایی که یحتمل مدت‌ها پیش ترک‌ام کرده بودند. فکر می‌کردم به خاطره. به شهوتِ جفت‌شدنش با خیال. به مهر که بنشیند کنار قهر. دلتنگی که چفت شود با رنج. به یاد در حضورِ فراق.  
بیشتر بخوانيد

Memory is full!

گاهی وقت ها انقدر از دست ِ خودم لجم می گیرد که دلم می خواهد خودم را خفه کنم. احساس می کنم بر اوج ِ قله ی حماقت ایستاده ام و زورم به حافظه ی رام نشده ی سر کشم نمی رسد. رفته بودم خیابان ِ انقلاب. دنبال ِ یک کتاب می گشتم برای کسی. هی از این کتاب فروشی به آن کتاب فروشی از این بازارچه به آن یکی سرک می کشیدم. هنوز امیدم برای سرکوب ِ واضح شدن ِ خیلی از خاطرات بر ِ چشمم به یاس تبدیل نشده بود. خودم را می زدم به کوچه ی علی چپ تا اینکه رسیدم به جلوی یکی از بازارچه ها! نگاه که انداختم تو یک هو همه چیز شفاف شد: از اولین کتاب فروشی طبقه ی بالا، سمت ِ چپ، دو کتاب ِ تافل خریده بودیم. فرض کن این ماجرا مال ِ حد اقل دو سال ِ پیش است. طبقه ی پایین، سمت ِ راست، یک مغازه است با کلی کارت تبریک ِ قشنگ. حتی کارت هایی که آن جا با هم خریدیم هم یادم بود! باور نمی کنید، می دانم! یک لحظه مکث کردم، همان جا روی پله های ورودی، چشم هام را بستم و شروع کردم فحش دادن به خودم: که بی شعور ِ روانی، گَندش را در آوردی. خوب به فرض سه سال پیش با یکی از این جا رد شدی، که دو سال ِ پیش جلوی آن لوازم التحریر ِ جلوی در ِ ساختمان ایس...
بیشتر بخوانيد